آرامگاه خواجوی کرمانی آرامگاه خواجوی کرمانی در شمال شیراز، در دامنه کوه صبوی و در ابتدای جاده شیراز ، اصفهان  درتنگ الله اکبر قرار گرفته‌است. قبر وی مشرف بر دوازه قرآن می‌باشد.آب چشمه معروف رکناباد نیز از کنار مقبره خواجو می‌گذرد.     این آرامگاه در سال ۱۳۱۵ شمسی با اعتبارات اداره فرهنگ فارس ساخته […]

آرامگاه خواجوی کرمانی

آرامگاه خواجوی کرمانی در شمال شیراز، در دامنه کوه صبوی و در ابتدای جاده شیراز ، اصفهان  درتنگ الله

اکبر قرار گرفته‌است.

قبر وی مشرف بر دوازه قرآن می‌باشد.آب چشمه معروف رکناباد نیز از کنار مقبره خواجو می‌گذرد.

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

 

این آرامگاه در سال ۱۳۱۵ شمسی با اعتبارات اداره فرهنگ فارس ساخته شد. 

محل آرامگاه در محوطه‌ای بدون سقف قرار دارد. در وسط صفه آن سنگ قبری است که بالای آن محدب و دارای

برآمدگی است.

روی این سنگ کتیبه‌ای که بیانگر قبر خواجو باشد وجود ندارد. فقط بالای سنگ عبارت: کل من علیها فان و یبقی

وجه ربک ذوالجلال و الاکرام به خط ثلث نوشته شده‌است..

در بالا و پایین قبر نیز دو ستون سنگی کوتاه قرار دارد که طبق رسم آن زمان در بالا و پایین قبور عرفا و شعرا

وجود داشته‌است.

آرامگاه خاجوی کرمانی

 

در سال ۱۳۳۷ شمسی اداره باستان‌شناسی فارس اقدام به ساخت یک اتاق در قسمت شمالی محوطه آرامگاه کرد.

در پیشانی این اتاق دو غزل از غزلیات خواجو به خط نستعلیق بر روی کاشی‌های آنجا نوشته شده‌است با این مطلع:

دوش می‌کردم سؤال از جان که آن جانانه کو؟ گفت: بگذر زان بت پیمان شکن پیمانه کو؟ …

و دیگر به مطلع

صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم از نسیم صبح بوی زلف جانان یافتم …

که هم اینک این اتاق تبدیل به فرهنگسرای خواجو گردیده‌است.

کمی بالاتر از مقبره خواجو ۳ غار به چشم می‌خورد. یکی از آنها غاری است که محل عبادت و ریاضت زهاد و

مشایخ بوده و خواجو نیز مدتی در آن جا به عبادت مشغول بوده‌است.

غار دیگر که در دهانه آن طاقی ضربی از نوع طاق کجاوه‌ای از سنگ و آجر زده شده محل قبر خواجه عمادالدین

محمود، وزیر معروف شاه شیخ ابواسحاق اینجو است.

در کنار این غار نقش برجسته‌ای از جنگ رستم و شیر دیده می‌شود که به دستور حسینعلی میرزا فرمانفرمای

فارس در سال ۱۲۱۸ ه. ق ساخته شده‌است.

در کنار آن نیز نقش برجسته ناتمامی از فتحعلی شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم می‌خورد.

در دو طرف این نقش برجسته دو نیم ستون به سبک ستون‌های دوره زندیه در درون کوه کار شده‌است.

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

آرامگاه خاجوی کرمانی

در سال ۱۳۷۰ به همت دانشکده ادبیات دانشگاه کرمان، کنگره بزرگداشت خواجو در کرمان برگزار شد و مراسم

اختتامیه این کنگره در شیراز انجام شد.

با همین انگیزه به همت شهرداری شیراز و استانداری فارس، آرامگاه خواجو مرمت و بازسازی شده که شامل

بازسازی کف و بدنه و ایجاد یک سری دیواره‌های عمودی با مصالح سنگ است.

هم چنین مجسمه‌ای از سر و صورت خواجه از سنگ تراشیده شده، در این مکان قرار گرفته‌است.

بنای آرامگاه خواجوی کرمانی به شماره ۹۱۶ در فهرست آثار تاریخی به ثبت رسید.

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

آرامگاه خاجوی کرمانی

زندگی نامه خواجوی کرمانی

کمال‌الدين ابوالعطا محمودبن على بن محمود مرشدى کرمانى عارف بزرگ و شاعر استاد ايران در قرن هشتم

هجرى است.

نسبت مرشدى به سبب انتساب او به فرقهٔ مرشديه يعنى پيروان شيخ ابواسحق کازرونى است.

بعضى از تذکره‌نويسان به او عنوان‌هاى ‘نخلبند‌ شعرا’ و ‘خلاق‌المعاني’ و ‘ملک‌الفضلا’ نيز داده‌اند.

تخلص او در همهٔ شعرهايش ‘خواجو’ است که خود مصغر خواجه و اين تصغير از باب تحبيب است. ولادت شاعر

به تصريح خودش به سال ۶۸۹ هـ اتفاق افتاده است

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

آرامگاه خاجوی کرمانی

وى که از خانواده‌اى سرشناس در کرمان بود دوران کودکى را در آن شهر گذرانيد و سپس سفرهاى طولانى به

حجاز و شام و بيت‌المقدس و عراق عجم و عراق عرب و مصر و بعضى از بندرهاى خليج‌فارس کرد و در اين

سفرها توشه‌ها از دانش و تحقيق اندوخت.

خواجو چندگاهى در بغداد اقامت گزيد و در سال ۷۳۲ هـ مثنوى هماى و همايون را به‌نام سلطان ابوسعيد و وزيرش

غياث‌الدين محمد در آن شهر به انجام رسانيد.

در سال ۷۳۶ به ايران بازگشت اما چون ابوسعيد بهادرخان را مقتول يافت و غياث‌الدين محمد هم مدتي، پس از

ورود خواجو به‌دست مخالفانش به قتل رسيد .

خواجو به قول خود سلطانيهٔ بى‌سلطان را لايق اقامت نديد،به اصفهان رفت و پس از چندى اقامت، از آنجا به کرمان

و فارس سفر کرد و در پناه خاندان اينجو على‌الخصوص در ظل عنايت شاه شيخ ابواسحق درآمد و در حالى‌که

رقيب او امير مبارزالدين را نيز مدح مى‌گفت مدتى به رفاه گذرانيد تا بدرود حيات گفت.

 

از آن خواجو ازين منزل سفر کرد     که سلطانيه بى‌سلطان نخواهد

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

آرامگاه خاجوی کرمانی

خواجو پسرى داشته است به‌نام مجيرالدين ابوعلى سعيد که از او در منظومهٔ کمال‌نامه که به‌سال ۷۴۴ سروده است

نام مى‌برد.

وى غير از پيران گذشته (شيخ ابواسحق کازرونى م ۴۲۶ و سيف‌الدين باخرزى م ۶۵۸) عدهٔ کثيرى از بزرگان و

معروفان عهد خود را مدح کرده است .

از آن جمله امين‌الدين بليانى و شيخ علاءالدولهٔ سمنانى و از پادشاهان سلطان ابوسعيد بهادر (م ۷۳۶)، اَرپاگاون (م

۷۲۶)، شيخ حسن ايلکانى (م ۷۵۷) جلا‌ل‌الدين شاه مسعود اينجو (م ۷۳۶)، خواجه تاج‌الدين احمدبن على عراقى

وزير امير مبارزالدين، خواجه بهاءالدين محمود يزدى و خواجه شمس‌الدين محمد صاين از همه معروف‌ترند .


از ميان معاصران خواجو، حافظ از همه مشهورتر است.

خواجو، که به سال و تجربت شاعرى بر خواجه تقدم داشت، در مدتى که مقيم شيراز بود مانند دوستى که سمت

رهبر داشته باشد بر انديشهٔ حافظ پرتو تعليم افگنده بود .

به‌همين سبب است که در ديوان خواجهٔ شيراز بيت‌هاى بسيارى را مى‌بينيم که به تقليد يا به استقبال از غزل‌هاى

خواجو ساخته و يا گاه معنى و لفظى از او اقتباس کرده است (رجوع شود به مقدمهٔ ديوان خواجو به قلم آقاى احمد

سهيلى خوانساري، ص ۴۷ تا۵۴)

مرگ خواجو در حدود سال ۷۵۲ هـ و گويا در شيراز اتفاق افتاد .

 

آرامگاه خاجوی کرمانی

آرامگاه خاجوی کرمانی

 

آثار خواجو

آثار خواجو متعدد و کليان او مفصل و از هر حيث سزاوار دقت و شايان اهميت است.

وى که سرودن شعر را از اوان جوانى آغاز کرد تا پايان حيات به آفرينش آثار منظوم و منثور خود سرگرم بود.

مجموعهٔ شعرهايش متجاوز از چهل هزار بيت است.

وى در دوران زندگانيش به اشارهٔ تاج‌الدين احمد وزير و به دستيارى جمعى از محرران به جمع‌آورى و تدوين

شعرهاى خود پرداخت.

آثار خاجوی کرمانی

آثار خاجوی کرمانی

ديوان خواجو که به دو بخش ‘صنايع‌الکمال’ و ‘بدايع‌الجمال’ تقسيم شده است مشتمل بر انواع قصيده، غزل، قطعه،

ترجيع، ترکيب، مثنوى و رباعى است.

قصيده‌هاى خواجو در مدح و گاه در وعظ و بخشى از آنها در منقبت بزرگان دين است.

 

 

درصورت سفر به شیراز وبازدید از این مکان تاریخی فرهنگی لطفا تجربیات خود را در این مورد با ما درمیان

بگذارید تا با ذکر نام شما در سایت سفر سالم ثبت نماییم.

 

 

 

 

  • نویسنده : طاولی