شیوع بیماری کرونا و تاثیر آن بر گردشگری شیوع بیماری کرونا دربخش های مختلف دارای آثار نامطلوبی بود ازجمله دربخش گردشگری که اقتصادایران امید بسیاری به این بخش بسته بود . لیکن به دلیل لزوم جلوگیری از همه گیر شدن این بیماری مهلک هرگونه  تجمع وسفر ممنوع شد و البته چاره ای هم جز این […]

شیوع بیماری کرونا و تاثیر آن بر گردشگری

شیوع بیماری کرونا دربخش های مختلف دارای آثار نامطلوبی بود ازجمله دربخش گردشگری که اقتصادایران امید بسیاری به این بخش بسته بود . لیکن به دلیل لزوم جلوگیری از همه گیر شدن این بیماری مهلک هرگونه  تجمع وسفر ممنوع شد و البته چاره ای هم جز این نبود . وقتی سخن از زیرساخت های گردشگری به میان می آید نباید فکرها فقط به هتل ومتل واقامتگاه وبومگردی ورستوران و…مشغول شود ؛ بلکه زیر ساخت ها شامل همه گونه عوامل سخت افزاری ونرم افزاری این صنعت می شود. ما صدها رزمایش ومانور نظامی وغیر نظامی درکشور اجرا کرده و می کنیم . هدف از این رزمایش ها آماده نگاه داشتن عوامل عملیاتی درهرحوزه به هنگام تهدید ویا حمله دشمن فرضی می باشد . سوال این است که چند مانور درحوزه بحران هایی نظیر اپیدمی کرونا برگزار کرده ایم تا نقاط ضعف وقوت خویش را ارزیابی کنیم و قبل از وقوع حادثه خویش را آماده کرده باشیم؟ این بحران ها می توانند دربرگیرنده حوزه های مختلف مدیریتی باشند . یکی ازاین حوزه ها حوزه مدیریت گردشگری است . به راستی ما چند واحد درسی ویا آموزش حین خدمت ویا کنترل ونظارت بر اماکن وبسترهای گردشگری را درشرایط بحران تعریف واجرایی کرده ایم ؟ هتلداران ما ، تورگردانان ما ، موزه بان های ما وهمه دست اندرکاران امور گردشگری چقدر نسبت به بحران ها  وشرایط بحرانی آموزش دیده اند؟ حتی نمی دانیم چقدر درباره خالی کردن اماکن تجمع واقامت گردشگران دربحران هایی نظیر زلزله وآتش سوزی مهارت آموخته اند ! چه رسد به مهارت های عمومی بهداشتی درهنگامه هایی نظیر بحران کرونا.

صنعت گردشگری درصحنه واقعی خویش آنقدر آسیب پذیر بود که سفر وگردشگری جزو اولین قربانیان بحران کرونا قرارگرفت . البته این اشکال ونقد تنها به گردشگری وارد نیست بلکه بسیاری ازفعالیت های عمومی کشور ازنداشتن آموزش های لازم وکافی برای هنگامه های بحران متاثر می باشند . از بانکداری گرفته ، تا بخش بهداشت ودرمان ( به عنوان خط مقدم این مبارزه ) تا نظام آموزشی.

بیماری کرونا

البته ما آموخته ایم که بحران ها را با روش های جهادی ودعوت از مردم وهمکاری شان از سر بگذرانیم . این خیلی خوب است ولی کافی نیست وگاه با هزینه های بسیار گران این عبور انجام می شود.

گردشگری درهمه جهان ازبحران کرونا آسیب دید . لیکن درجه این آسیب بسته به میزان پیش بینی ها وتمرین های قبلی وتربیت جوامع  وکشورهای مختلف متغیر بوده است.

نمی خواهیم حرف های آرمانی ورویایی بزنیم ،‌ولی یقینا از کمبود تمرین های پیش از بحران های مختلف درجامعه ودستگاههای مدیریتی دررنجیم .رنجی که می تواند درسایه پیش بینی ، تمرین وشبیه سازی شرایط بحران کاهش یابد .

آن روز که کسی فکری برای برپانگاه داشتن رسانه های حوزه گردشگری ( مکتبوب وغیر ومکتبوب) نمی کرد ، می باید متوجه این کمبود می بودیم که شاید بتوان بحران را با توصیه وتاکید بر همکاری مردم کنترل ومهار کرد ، اما دردوره پسا بحران برپاساختن دوباره بناهایی که براثر بحران تخریب شده اند کار بسیار سختی است .مشاغلی که زمین خورده اند ، ساختارهایی که فروریخته اند ، نیروهایی که پراکنده شده اند وسرمایه گذاری هایی که به زیان انجامیده اند .

بیماری کرونا

شاید باز نگری به کمک ومساعدت به رسانه های گردشگری درشرایط عادی ونیفتادن دردام فضای مجازی برای همه چیز وهمه جا واحیای دوباره وسایل ارتباط جمعی حوزه گردشگری و اتخاذ سیاست های اصولی وهدفمند درحمایت ازرسانه ها به عنوان وسایل ارتباط جمعی قابل کنترل و دانش افزا بتواند صنعت گردشگری را از این درجه ازآسیب پذیری مصون ساخته ودرصد توان حفاظت ازخود را دراین صنعت افزایش دهد. این وظیفه برعهده وزارتین فرهنگ وارشاد اسلامی ومیراث فرهنگی ،‌صنایع دستی وگردشگری است که فعالان این عرصه را تنها نگذاشته وپس از فروکش کردن بحران کرونا یک ارزیابی آسیب شناسانه ازصنعت گردشگری وراههای استحکام بخشی به این صنعت را دردستورکار خود قراردهند. استحکام سازه ای که با هر عطسه ای فرونریزد!

  • نویسنده : ذاکر